۱۷ ژوئیه ۲۰۲۶ - بر اساس یافتههای مطالعهای که در کنفرانس ENDO2026ارائه شد، دیابت پیشازپیوند و دیابت جدیدالوقوع ( NODATیا پس از پیوند) خطر مرگومیر را در دریافتکنندگان پیوند اعضای اصلی تا حد مشابهی افزایش میدهند و این خطر در طول زمان نیز تداوم مییابد. تحقیقات دیگر نیز به عوامل خطر بالقوه اشاره دارند.
دکتر آلن هاتچیسون و میشال علی از دانشگاه پزشکی شیکاگو، با استفاده از پایگاه داده شبکه تهیه و پیوند اعضا (OPTN/UNOS) متعلق به شبکه متحد برای اشتراکگذاری اعضا بین سالهای ۲۰۰۳ تا ۲۰۲۱، ۸۰۳,۷۶۲ دریافتکننده پیوند تکعضوی را از نظر وضعیت دیابت و مرگومیر مورد ارزیابی قرار دادند. این بیماران شامل دریافتکنندگان پیوند کلیه (۴۴۱,۳۶۲ نفر)، کبد (۲۶۴,۴۶۱ نفر)، قلب (۷۵,۷۷۷ نفر)، ریه (۴۲,۱۷۴ نفر)، پانکراس (۶,۹۲۳ نفر) یا روده (۲,۷۰۶ نفر) بودند.
دیابت پیشازپیوند ۳۲.۲٪ از دریافتکنندگان کلیه، ۲۴.۴٪ از کبد، ۲۲.۳٪ از قلب، ۱۶.۸٪ از ریه و ۴.۷٪ از روده را تحت تأثیر قرار داده بود. دیابت جدیدالوقوع یا پس از پیوند (NODAT) در عرض ۶ ماه در ۲.۸٪ از دریافتکنندگان کبد، ۲.۶٪ از کلیه، ۲.۲٪ از روده، ۰.۲٪ از قلب و ۰.۲٪ از ریه بروز کرد. بیماران پس از پیوند عضو، داروهای القایی سرکوبکننده ایمنی دریافت میکنند که بسیاری از آنها قند خون را افزایش داده و خطر دیابت را بالا میبرند. با این حال، نرخ بروز NODATتا ماه دوازدهم همچنان افزایش یافت و به ۵.۸٪ در قلب، ۵.۹٪ در ریه، ۳.۶٪ در کبد، ۳.۱٪ در کلیه و ۲.۵٪ در روده رسید.
خطر مرگومیر در دریافتکنندگان پیوند که پیش از پیوند دیابت داشتند، در مقایسه با افراد بدون دیابت به طور قابلتوجهی افزایش یافت (همه مقادیر P < .001):
· کلیه: نسبت خطر(HR) ۱.۸۶ (با فاصله اطمینان ۹۵٪: ۱.۸۳-۱.۸۹)
· قلب: نسبت خطر(HR) ۱.۲۹ (با فاصله اطمینان ۹۵٪: ۱.۲۴-۱.۳۳)
· کبد: نسبت خطر(HR) ۱.۲۸ (با فاصله اطمینان ۹۵٪: ۱.۲۶-۱.۳۱)
· ریه: نسبت خطر(HR) ۱.۰۶ (با فاصله اطمینان ۹۵٪: ۱.۰۲-۱.۱)
دیابت پس از پیوند نیز باعث افزایش مرگومیر در دریافتکنندگان پیوند اعضا شد (همه مقادیر P < .001):
· کلیه: نسبت خطر(HR) ۱.۳۰ (با فاصله اطمینان ۹۵٪: ۱.۲۴-۱.۳۷)
· قلب: نسبت خطر(HR) ۱.۳۰ (با فاصله اطمینان ۹۵٪: ۱.۲۳-۱.۳۶)
· کبد: نسبت خطر(HR) ۱.۲۶ (با فاصله اطمینان ۹۵٪: ۱.۲-۱.۳۲)
· ریه: نسبت خطر(HR) ۱.۱۱ (با فاصله اطمینان ۹۵٪: ۱.۰۶-۱.۱۷)
در سال اول، نرخ بقای مطلق برای گروه دیابتی کمتر بود:
· کلیه: ۲.۲٪ (۹۸.۲٪ در مقابل ۹۵.۹٪)
· کبد: ۱.۹٪ (۹۴.۶٪ در مقابل ۹۲.۷٪)
· قلب: ۱.۴٪ (۹۵.۰٪ در مقابل ۹۳.۵٪)
· ریه: ۰.۱٪ (۹۰.۵٪ در مقابل ۹۰.۳٪)
پس از ۱۰ سال، شکاف بقای مطلق بین بیماران بدون دیابت در مقایسه با بیماران دیابتی به طور قابل توجهی گسترش یافته بود:
· کلیه: ۲۳.۸٪ (۸۱.۳٪ در مقابل ۵۷.۵٪)
· کبد: ۱۲.۳٪ (۶۹.۹٪ در مقابل ۵۷.۷٪)
· قلب: ۱۰.۷٪ (۶۶.۱٪ در مقابل ۵۵.۴٪)
· ریه: ۰.۳٪ (۳۳.۰٪ در مقابل ۳۲.۷٪)
محققان اظهار داشتند: «دیابت به طور قابل توجهی مرگومیر طولانیمدت را در تمامی پیوندهای اصلی اعضا افزایش میدهد و هم دیابت پایه (پیشازپیوند) و هم دیابت جدیدالوقوع، تأثیر مشابهی نشان میدهند. تفاوت ۶.۸ برابری در میزان بار بیماری دیابت، بر نیاز به استراتژیهای پیشگیری و مدیریت اختصاصی برای هر عضو تأکید میکند.»
طبق یک مطالعه کوهورت گذشتهنگر مرتبط که اخیراً در مجله Clinical Endocrinology & Metabolismمنتشر شده است، NODATدر دریافتکنندگان پیوند اعضای جامد، پیامدهای طولانیمدت را تغییر میدهد. محققان با استفاده از دادههای شبکه همکاری جهانی TriNetXبر روی ۲۶۳,۲۵۵ دریافتکننده بالغ پیوند اعضای جامد که فاقد مستندات دیابت پیش از پیوند بودند، تحقیق کردند. NODATبهطور مستقل با افزایش سن، جنسیت مرد، چاقی (adiposity)، اختلالات قند خون پایه، اختلالات چربی خون، کاهش عملکرد کلیه و مواجهه با داروهای سرکوبکننده ایمنی مرتبط بود. پس از همسانسازی، NODATبا افزایش خطر مرگومیر، شکست پیوند، پسزدن پیوند، حوادث قلبی-عروقی، عفونتها، بدخیمیها و عوارض کلیوی-متابولیک مرتبط شناخته شد.
علیرغم کنترل قند خون، بیمارانی که تحت درمان با انسولین بودند، در طولانیمدت با پیامدهای بسیار بدتری در مورد پیوند و سلامت خود نسبت به بیمارانی که به انسولین نیاز نداشتند، روبرو بودند. بیمارانی که برای درمان از انسولین استفاده میکردند، در ریسک یکساله و پنجساله برای شکست پیوند، پسزدن پیوند، مرگومیر و نقطه پایانی ترکیبی (مرگ یا شکست پیوند) بالاتر بودند.
دکتر لورنزو پاچلی از دانشگاه ویتاسالوت سان رافهله در میلان ایتالیا و همکارانش بیان کردند که نیاز به انسولین، یک فنوتیپ متابولیک پرخطر را شناسایی میکند: «این یافتهها نیاز به طبقهبندی دقیقتر ریسکهای متابولیک و استراتژیهای مدیریت مداوم و مبتنی بر فنوتیپ را در کل فرآیند مراقبتی پس از پیوند تقویت میکند.»
یک مرور سیستماتیک و متاآنالیز مجزا از ۲۶ مطالعه در ۱۵ کشور شامل ۸,۷۲۷ بیمار، عوامل خطر NODATرا با استفاده از دادههای پایگاههای داده پزشکی مختلف از سال ۲۰۱۵ تا ژوئن ۲۰۲۴ شناسایی کرد. دکتر نی چن از بیمارستان سوم مردم چنگدو در سیچوان چین و همکارانش در نشریه Frontiers in Endocrinology، عوامل خطر قابل توجه زیر را گزارش کردند:
· عفونت ویروس هپاتیتC
· سن بالای ۵۰ سال
· سابقه خانوادگی دیابت
· شاخص توده بدنی (BMI) بالا
· قند خون ناشتای (FPG) بالا
· هایپرتریگلیسیریدمی (تریگلیسیرید بالا)
محققان خاطرنشان کردند که در میان این موارد، به جز سن و سابقه خانوادگی، تمامی عوامل دیگر قابل اصلاح هستند. آنها بیان کردند که PTDM(دیابت پس از پیوند پانکراس یا اعضای دیگر) یک عارضه متابولیک پس از عمل است که دارای «اهمیت بالینی قابل توجهی است و نیازمند افزایش آگاهی میباشد.»
منبع:
https://www.renalandurologynews.com/news/pre-existing-new-onset-diabetes-mortality-organ-transplant-treatment/